Di Brust

Τα όμορφα πρόσωπα της απομονωνομένης νιότης.Συναισθήματα προκαθορισμένων μονομάχων, ανιδειοτελούς πλούτου. 

Ψεύτικες πληροφορίες που οδηγούν σε φιλανθρωπικές απάτες. Επίμονες παρουσίες που αναμοχλεύουν τα ίδια και τα ίδια. Σαλεμένα πρόσωπα αδιανόητων πράξεων και ανυπότακτων προσδιορισμών, που μετρούν τα βήματα των πληθυσμών. Η αυτοσυγράτηση του στημένου παρουσιαστικού ινδάλματος έπεσε στα χέρια της απρόξενης φιγούρας που ειδοποιήσε το κουμπί να σταματήσει να πετά λόγια σε ανύποπτο χρόνο. Αναφορές γλιστρούν σε επωνυμίες πινακίδων.

Όαση της όρεξης, διέσειρα το φιλότιμο του αγκυροβωλημένου πάγκου, των ανάρμοστων ιδεών, που δημιούργησαν φιλονικίες και πάθη στο ατμό της σακχάρα.

Το ζεύγος της γνώσης χλώμιασε τα τερτίπια των αμετονόητων γραφημάτων και ακατάλληλων στίχων της περισυλλογής του υπάρχοντα ζήλου και του λοιμού της απόσταξης.
Ο πόνος της στιγμής διακυμάνθηκε στο ποιήμα της μούσας όταν άπλωσε το χέρι στη στάμπα.

Η συρρίκνωση της ασελγείας θυματοποιουμένων εκλεκτών προσκυνά στην εικόνα ενός περιπλανώμενου νου.
Απογοητευμένος προχήρησε στις αμαρτίες που νόμιζε ότι έλεγχε.
Περπάτησε και τρικλοποδιά μιας ανάμνησης του έκοψε το δρόμο.
Ξεπέρασε τα όρνια και σκόπρισε τις στάχτες ασχέτων περιστάσεων μπροστά στην αναθεώρηση τους.